حتما خیلی از ما تجربه داریم که در یک درس نمره کمی گرفتیم و باعث شد به کلاس تقویتی بریم تا نمره بهتری بگیریم و از طرفی در درس دیگری نمره خیلی خوبی گرفتیم و هیچ توجهی برای تقویت آن نشد. نکته کلیدی در استعدادیابی کودکانمان که به اشتباه ترویج داده شده است همینجاست در واقع برای استعدادیابی کودکانمان نیاز نیست آن ها در تمام دروس متوسط یا عالی باشند اگر کودکی مثلا در یک درس ریاضی نمره خوبی دریافت می کند و در دروس دیگر نمره پایین‌تر متاسفانه والدین تمام تلاششان را می کنند که آن درسی که نمره پایین تر دریافت کرده است را تقویت کنند و نمره آن درس را بالا ببرند با گرفتن معلم خصوصی یا فشار آوردن و تمرین در این درس او را به اجبار در درسی که علاقه ندارد وادار به تمرین می کنند اما این روش نادرست کودک را به سمت سرکوب و معمولی شدن برده و مانع بزرگی شده در جهت رشد و شکوفا شدن استعداد او مثلا در درس ریاضی که قوی است. این کودک در حقیقت نشان داده است که در درس ریاضی استعداد و توانایی داشته و می تواند نابغه و خلاق باشد اما با کپی کردن سطح این کودک برای تمام سطوح  درسی، او را از توانمندی و استعداد واقعیش دور می کنیم. آن چیزی که موجب توانمندی کودکانمان است:  علاقه ، استعداد و شرایط است.

یادمان نرود وقتی در کودکی علاقه وجود دارد بهتر است بدانیم که استعداد او سه ویژگی دارد که باید شناسایی شود :

۱) استعداد متنوع است

۲) استعداد منحصر به فرد است

۳) استعداد در نسبت با بیرون شکل می گیرد

و در نهایت شرایط مناسب و محیط لازم برای رشد و پیشرفت توانمندی اوست. در واقع استعداد کشف کردنی نیست ساختنی است همان مسیر عصبی است که از کودکی در او شکل گرفته و هر چه بزرگتر می شود پررنگ تر خودش را بروز می دهد به شرطی که ما براساس شرایط اجازه ظاهر شدن را برایش میسر کنیم. بنابراین این مسیری که والدین برای تربیت کودکان خود در پیش گرفته اند در سبک زندگی کودکانشان هم تاثیر شگرفی خواهد داشت زیرا اگر ما بخواهیم از تمام کودکان با استعدادها و توانمندی های مختلف یک کپی  به شکل هم بسازیم قطعا جامعه ایی فعال و پویا نخواهیم داشت بطوریکه نوجوانان و جوانان ما با بی‏انگیزگی، ناراحتی و افسردگی روبرو می شوند و دچار بی عملی، بی هدفی و مهمتر از همه با بلاتکلیفی عمیقی مواجه خواهند شد. پیشنهادی سازنده که به والدین کودکان می شود این است که تلاش کنند فرزندانشان را در جهت استعداد ذاتی و توانمندی هایشان سوق دهند و تشویق کنند. تا جایی که امکان دارد حامی آن ها در مسیر رسیدن به توانمندی هایشان باشند و هر کجا که ترس از شکست یا موفق نشدن برای آن ها اتفاق افتاد آن ها را به پشتکار بیشتر و دستاوردهای حاصل از بدست آوردن آن هدف و استعدادشان یادآور شوند. در طول این مسیر به کودکانتان احساس ارزشمندی دهید حتی در صورتی که  هیچ دستاوردی نداشته باشند. احساس با ارزش بودنی که والدین به فرزندانشان می دهند در جهت رسیدن به رشد استعداد ذاتی او کمک بسیار زیادی می کند. به آن ها یادآوری کنیم که علاوه ب استعدادشان به موارد زیر توجه کنند:

  • باورشان به توانمندی هایشان
  • اشتیاق آن ها برای علایقشان و استعدادشان
  • ابتکار برای فعال ماندن استعدادشان
  • تمرکز برای هدایت آن ها در مسیر توانمندی هایشان
  • تدارک های لازم اینکه هر چیزی خوب شروع شود، خوب هم به اتمام می رسد.
  • تمرین تمرین تمرین
  • مداومت در مسیر قابلیت هایشان
  • شجاعت و اینکه هر اقدام و عملی نیاز به شجاعت داشته
  • آموزش پذیری در واقع تمایل او به گوش دادن، آموختن و به کاربردن
  • شخصیت او در مسیر رسیدن به استعداد اهمیت دارد زیرا افراد از محدوده ی شخصیت خود بیشتر رشد نمی کنند.
  • روابط آنها بر استعدادشان تاثیر میگذارد و افرادی که با آن ها در ارتباط هستند.
  • مسئولیت استعداد آن ها را تقویت می کند
  • کارگروهی استعداد آنها را چند برابر می کند در واقع کسی به تنهایی نمی تواند کار بزرگی انجام دهد.

پاسخ دهید