چرا فرزندمان باوجود اطلاعاتی که در اختیارشان قرار می‌دهیم باز هم رفتاری خلاف انتظار والدینشان انجام می‌دهند؟ شاید این سؤال بسیاری از پدرها و مادرها باشد و چالش این روزهای والدینی که تمام تلاششان تربیت درست فرزندشان و همچنین موفقیت و شادی آن‌هاست. نکته‌ی ساده اما مهم این است بیشتر از انتقال اطلاعات و دانش والدین بخش بزرگی از تربیت فرزندان به عملکرد پدرو مادرها ارتباط دارد. اصولاً فرزندان چیزی رو را که می‌بینند انجام می‌دهند تا حرف‌هایی که می‌شنوند. بنابراین این اصل از طریق والدین کمتر موردبررسی قرار می‌گیرد و باعث به وجود آمدن نگرانی و سؤال‌های زیاد می‌شود که چرا فرزندانمان حرف‌هایمان را گوش نمی‌دهند؟چه‌کار کنیم یا چطور صحبت کنیم تا بتوانیم به آن‌ها روش درست تربیتی را انجام دهیم؟ پاسخ این سؤالات برای والدین بررسی رفتارهای خود است و اینکه حرف‌ها و صحبت‌هایی که به فرزندانشان می‌گویند چقدر به عملکرد آن‌ها در زندگی شخصی خودشان برمی‌گردد. بچه‌هایمان ازآنچه ما انجام می‌دهیم و شخصیتی که داریم الگوبرداری می‌کنند تا ازآنچه به آن‌ها می‌گوییم انجام دهند یا رفتار کنند.

اگر عادات بدی دارید، باید آمادگی پذیرش این حقیقت را داشته باشید که بچه‌هایتان ممکن است تصمیم بگیرند این عادات را از شما الگوبرداری کنند.

ما والدین می‌توانیم بسیاری از مطالبی را که فرزندانمان دریافت می‌کنند را کنترل کنیم اما نمی‌توانیم نتیجه‌ای را که از این حاصل می‌شود، کنترل کنیم.

پس بهتر است از دیدگاه‌های مختلف نگاهی به عملکرد خود بیندازیم تا درنهایت با سؤالات درست به پاسخ‌های مناسبی خواهیم رسید.

  • ما به‌عنوان پدر و مادر چگونه وقت خود را می‌گذرانیم؟
  • ما چگونه شکل‌گیری و ارزیابی اهدافمان را نشان می‌دهیم؟
  • چگونه به موفقیت‌ها و موانع واکنش نشان می‌دهیم؟

Children see, children learn…

  • بچه‌ها گرایش دارند که ویژگی‌ها و عاداتی شبیه به ویژگی‌ها و رفتارهای والدینشان را در خود شکل دهند : از کوزه همان برون تراود که در اوست. مثلاً
  • بچه‌هایی که اضافه‌وزن دارند، اغلب یکی از والدینشان اضافه‌وزن دارد.
  • بچه‌هایی که عاشق فعالیت‌های خارج از خانه هستند، حداقل یکی از والدینشان عاشق چنین فعالیت‌هایی است.
  • بچه‌هایی که نسبت به فقر، تبعیض، ظلم و بدبختی انسان‌ها حساس هستند اغلب حداقل یکی از والدینشان چنین دیدگاهی نسبت به جهان دارد.
  • بچه‌هایی که عاشق ورزش هستند اغلب حداقل یکی از والدینشان چنین توانمندی دارد.

درواقع نمونه‌های بالا چند پیام نهفته است:

  1. اگر می‌خواهید دیگران به‌گونه‌ای خاص عمل کنند، بهترین شیوه آن است که خودتان آن‌گونه باشید.
  2. دوصد گفته چون نیم کردار نیست.
  3. رشد شخصی شما جنبه‌ی مهمی از رشد شخصی فرزندانتان است.
  4. بچه‌ها اغلب آن‌گونه که به آن‌ها می‌گوییم، عمل نمی‌کنند.
  • در آخر بهتر است برای این سؤالات اندکی تأمل‌کنیم:
  • شما چگونه الگویی برای فرزندانتان هستید؟
  • از دید بچه‌هایتان چگونه هستید؟
  • در چه زمینه‌هایی یک الگوی مثبت برای آن‌ها هستید؟
  • چه نگرش‌ها و رفتارهایی دارید که ترجیح می‌دهید فرزندانتان از آن‌ها الگوبرداری نکنند؟

رفتار ما ارزشی بیشتر از حرف‌هایمان دارد.آنچه از همه مؤثرتر است و آنچه به فرزندانمان درس زندگی واقعی می‌دهد، این است که همان چیزی باشیم که آرزو داریم فرزندانمان آن‌گونه باشند: افرادی با توجه، اهل رقابت، مسئول و پرتلاش که سعی می‌کنیم با آنچه در اختیارداریم، بیشترین موفقیت را به دست آوریم و استعدادهایمان را درزمینه های بیشتری به مرحله‌ی عمل درآوریم.

  1. با سلام خدمت خانم دکتر باقری عزیز.

    ما بی صبرانه منتظر کلاس ” استعدادیابی کودکان” هستیم.قولشو به ما در دانشگاه داده بودید.

    ممنونم اگر اطلاع رسانی نمایید.

    با تشکر حاجیکلایی

پاسخ دهید